Badeendjes brengen honderden in vervoering

Terwijl het eerste elftal van NEO probeert in Colmschate de zo belangrijke nacompetitiepunten in de wacht te slepen, trekken de thuisblijvende fans en anderen die de 100-jarige voetbalclub een warm hart toedragen naar de Bornsche Beek bij de Beekparkvijver. Daar worden zondagmiddag ruim 2.500 genummerde badeendjes in het water gekieperd. De gele kwakertjes zijn eerder voor drie euro verkocht met het doel de clubkas te spekken. De winnende zal goed zijn voor een 2-persoons ballonvaart en daarnaast zijn er nog legio andere prijzen te winnen.

Processie

Op het terrein waar gisteren nog het Beekparkfestival plaatsvond, is het rond drie uur al een drukte van belang. Vele honderden zijn er samengekomen om het spektakel van nabij mee te maken. Als even later wordt aangekondigd dat er begonnen gaat worden, zet de grote bulldozer met daarin de 2.500 eendjes zich in beweging. Op weg naar de noordelijke brug en met de honderden volgers in zijn kielzog. Op afstand lijkt het een soort van processie. Toevallige passanten stoppen langs de kant van de weg, nieuwsgierig als ze zijn wat zich even verderop toch allemaal afspeelt.

Eenmaal op de brug aangekomen begint het grote aftellen, van 10 naar 0. En daar gaan ze dan. Als een grote gele olievlek dobberen ze -sneller dan verwacht- in de richting van de volgende brug, het eindpunt. De meute loopt mee op en raakt in extase als het bericht doorkomt dat NEO inmiddels met 0-1 leidt. Vlakbij de finish zit Pauline Sonneveld al met haar dochter gereed op de brugleuning om maar niets van het naderende schouwspel te hoeven missen.

‘Hoe gek kun je zijn?’

Ondertussen schiet ze voortdurend in de lach. “Hoe gek kun je zijn?”, zegt ze. “We rennen met ons allen achter 2.500 plastic eendjes aan en maken duizenden foto’s van die domme dingen. Maar het is geweldig leuk. Pauline is een Bornse en natuurlijk ook NEO-supporter. Welk eendje de hare is, weet ze niet. Om vervolgens weer opnieuw te schateren van het lachen.

Een klein halfuurtje verder bereiken de eerste gele exemplaren de finish. Ze worden zorgvuldig uit het water gehaald en een driekoppige jury noteert de opeenvolgende binnenkomende nummers. Als ze vervolgens allemaal de eindstreep hebben gehaald trekken de volgers zich terug naar het hoofdterrein, dichtbij de bar en de rokende braadworsten. Gerard Schwering, de pers- en communicatieman van de club, glundert er van oor tot oor. “Wát een dag voor de club, mooier kan het niet worden.”

‘Wát een dag!’

Daarmee doelt hij niet alleen de inkomsten die de verkoop van de eendjes heeft opgebracht, maar ook op de drie punten van het eerste die zijn binnengehaald én op het succes van de wielertoertocht die eerder deze dag is verreden. Als Hans Groote Schaarsberg even later meldt dat er nog even gewacht wordt met de prijsuitreiking, is een lichte teleurstelling hoorbaar. Maar de reden ervoor maakt direct weer alles goed. Rond 17.00 uur zullen namelijk de bussen met de spelers en meegereisde fans terugkeren uit Colmschate. En ja, die mensen horen er natuurlijk bij. En bovendien: wat maakt het ook allemaal uit, de temperatuur is lekker, het bier is koud en de eendjes zijn weer op het droge. (AJ/RH/BM)

Het winnende eendje was van Peter Spekreijse, Niels Mulhof mag door zijn snelle zwemmer met de ballon de lucht in en het gele plastic van Inco Lokotte bezorgde zijn baasje de derde prijs.