Rare snoeshanen kleuren het dorp

Daar waar met deze mooie temperaturen normaliter kinderen in en rond de fontein op het Dorsetplein dartelen, zit vrijdagmiddag een eenzame visser in het water te staren. En hij heeft nog beet ook, zij het dat het een ietwat groot uitgevallen plastic vis is. Aan de overkant van de straat, op het bankje, wordt de serene stilte verstoord door een in Tiroler kleding uitgedoste man en vrouw die een loflied op Kufstein zingen. Het is de middag van de jaarlijkse vossenjacht voor de bewoners van Het Dijkhuis.

Rond half twee verzamelt zich al een grote groep mensen in het atrium om tekst en uitleg te krijgen van Bettina Hogeweg en Margot Schobben, beiden activiteitenbegeleider en de organisatoren van de middag. Ze deden een oproep voor hulp bij de Rolstoelwandelgroep Borne, Vrijwilligerswerk Borne en cliëntenraad en medewerkers van Het Dijkhuis. En dat hebben ze geweten. De animo om met de bewoners een verrassend rondje door het dorp te maken is groot.

Stevig draaiboek

“Al met al tellen we vanmiddag een kleine 180 mensen: bewoners, hulpverleners en vossen”, aldus Bettina. Zoveel hebben ze er de afgelopen twee jaar nog niet gehad. Alle reden om de organisatie goed te regelen, stevige afspraken te maken en niets aan het toeval over te laten. Een stevig draaiboek vormt dan ook de leidraad voor de middag die op rolletjes moet verlopen.

In groepen vertrekken ze een halfuurtje later om op de meest vreemde plekken verrassende personages tegen te komen. Van een imker bij de dierenweide en een kapitein en matroos bij de vijver achter het verzorgingscentrum, tot een non bij de ingang van de St. Stephanuskerk, toiletdames op de trappen van het gemeentehuis en een vreemdsoortige worstenverkoopster bij de Hema. Toevallige passanten kijken verbaasd op om daarna toch snel hun pad te vervolgen, want eigenlijk is het gewoon te warm in het dorp om er onnodig lang te verblijven.

‘Ik ken oe wa’

Daar hebben de bewoners ogenschijnlijk geen last van. Ze vermaken zich kostelijk en dollen met de vossen waar mogelijk. “Ik ken oe wa”, zegt een van de dames tegen een bont uitgedoste toerist voor het reisbureau aan het Dorsetplein. Nadat de toerist in kwestie haar zonnebril heeft afgezet klinkt dan ook het “Guttegut, Rita!” Een schaterlach volgt.

Halverwege de ronde wordt aangelegd bij ijssalon de Harmonie om het bonnetje te verzilveren dat bij het vertrek uit Het Dijkhuis is aangereikt. De bewoners zoeken een plekje buiten in de schaduw om de lekkernij te verorberen. Een plotseling opduikende waarzegster kan de verleiding ook niet weerstaan en hapt even later vrolijk mee. Zo voltrekt zich een vrolijke middag in het dorpscentrum met louter tevreden gezichten. (BM)