Soms vind je onderweg iets anders dan je zocht

"Kijk, een torenvalk." Midden in het gesprek dwaalt de blik van Louiza Haaloui naar de lucht. Boven de weilanden naast de oude graanschuur aan de Bekkingvelderweg cirkelt een torenvalk. Ook Ico Jongerden had hem al gezien. Het typeert de ontmoeting tussen deze twee bijzondere persoonlijkheden: allebei hebben ze oog voor de natuur. De één werkt hier, de ander is al drie dagen onderweg. Niet met de trein of de auto, maar lopend. Vanuit Bad Bentheim, op weg naar Utrecht. "Ik ben naar huis aan het lopen."

Een plek voor ontmoetingen

Voor deze etappe slaat Louiza haar tent op naast de oude graanschuur waar Ico met zijn bedrijf Opporren werkt. Via Welcome to my Garden stelt hij een stukje van het terrein beschikbaar aan wandelaars en fietsers die met een tent reizen. Wie hier zijn tent opzet, krijgt meer dan alleen een plek om te slapen. Tijdens ons bezoek is er behalve Louiza namelijk nog een reiziger aanwezig. Hij probeert Nederland per kano te doorkruisen. Publiciteit wil hij niet, maar zijn verhaal past moeiteloos tussen de andere gesprekken die hier ontstaan.

Terwijl de koffie langzaam afkoelt, schuift het gesprek moeiteloos van wandelen naar natuur, van reizen naar het leven. Voor Ico zijn juist die ontmoetingen de reden om mee te doen aan Welcome to my Garden. "De wereld is van iedereen," zegt hij. Wie Ico kent, weet dat hij graag bestaande denkbeelden uitdaagt. Misschien is het dan ook geen toeval dat juist op deze plek mensen terechtkomen die bewust een ander tempo kiezen. Niet omdat ze allemaal hetzelfde denken, maar omdat nieuwsgierigheid hier belangrijker lijkt dan overtuigen.

Langzaam ontstaat er iets dat meer is dan een overnachtingsplek: een plek waar mensen elkaar ontmoeten, verhalen delen en vervolgens ieder weer hun eigen weg gaan. Voor Ico bevestigen dit soort ontmoetingen precies waarom hij zijn terrein openstelt. Iedere reiziger brengt een ander verhaal mee. Soms blijft het bij een kop koffie, soms ontstaat een gesprek dat nog lang blijft hangen.

De fijnste snelheid

Hoewel Louiza zichzelf geen slow traveller noemt, past haar manier van reizen daar moeiteloos bij. Niet de bestemming staat centraal, maar alles wat er onderweg gebeurt. Daarom is lopen voor haar de ideale manier van reizen. "In de auto kun je niet zomaar stoppen. Op de fiets raas je ook veel voorbij. Lopend kun je ineens een ander pad kiezen of even blijven staan."

Vorig jaar liep ze een deel van het kustpad in Cornwall. Juist de lange reis ernaartoe bracht haar op een idee. "Toen dacht ik: waarom zou ik niet gewoon een wandelroute kiezen die langs mijn eigen huis loopt?" Zo ontstond het plan om vanaf Bad Bentheim naar Utrecht te wandelen.

Anders kijken

Terwijl ze door het landschap trekt, kijkt Louiza anders dan de meeste wandelaars. In het dagelijks leven werkt ze bij een onderzoeksinstituut dat zich bezighoudt met de gezondheid van de bodem. Ze houdt zich bezig met vraagstukken rond landbouw en stikstof. Zelf noemt ze het gebied rondom de boerderij een "Campina-Melkunie-woestijn". "Eén type landschap, alleen voor het mondje van de koe." Toch ziet ze onderweg vooral de schoonheid die juist zichtbaar wordt wanneer je langzaam genoeg beweegt. Op de vraag wat haar tijdens deze tocht het meest is bijgebleven, hoeft ze niet lang na te denken. Een ijsvogel. Weidebeekjuffers. En nu een torenvalk boven Zenderen. Ze studeerde ooit Wildlife Management. "Dan is het leuk als je onderweg dingen herkent." Terwijl ze vertelt, glijdt haar blik opnieuw langs de horizon. Alsof er ieder moment weer iets voorbij kan vliegen.

Wandelen helpt

De keuze voor het Marskramerpad is bewust. Eeuwenlang trokken marskramers en seizoenarbeiders over deze route. Die geschiedenis raakt haar persoonlijk. Haar vader kwam ooit als gastarbeider vanuit Marokko naar Nederland en bleef. "Migratie hoort eigenlijk heel erg bij de mens. We trekken al eeuwen van hot naar her." Juist tijdens het wandelen komen dat soort gedachten vanzelf boven. Na het overlijden van haar vader trok ze er daarom ook lopend op uit. Een jaar later, toen een relatie stukliep, deed ze precies hetzelfde. "Heb je een grote levensvraag? Ga er eens een dag op lopen. Soms komt de oplossing vanzelf."

Op z'n beloop laten

Hotels waren voor deze tocht simpelweg te duur. Via Welcome to my Garden vond Louiza adressen waar ze haar tent mag opzetten. Tot Deventer heeft ze haar route gepland. Daarna niet meer. "Je moet natuurlijk een beetje plannen," zegt ze. "Maar soms moet je het ook gewoon even op z'n beloop laten." Misschien geldt dat niet alleen voor wandelen, maar ook voor de ontmoetingen onderweg.

De volgende ochtend trekt Louiza haar rugzak weer aan. Utrecht is opnieuw een dag dichterbij. Op de plek in Zenderen zal zich ondertussen waarschijnlijk alweer een nieuwe wandelaar of fietser melden, met een ander verhaal, een ander vertrekpunt en misschien opnieuw een gesprek dat langer duurt dan gepland. Wie weet cirkelt er dan opnieuw een torenvalk boven de weilanden. (KDS)

Wat is slow travelling?

Slow travelling is een manier van reizen waarbij niet de bestemming, maar de reis zelf centraal staat. In plaats van in korte tijd zoveel mogelijk plekken af te vinken, kiezen slow travellers ervoor om bewust te vertragen en een omgeving echt te beleven. Vaak gebeurt dat lopend, op de fiets of met de trein. Door langzamer te reizen is er meer ruimte voor spontane ontmoetingen, natuurbeleving en onverwachte ontdekkingen. Het gaat niet om de snelste route, maar om alles wat je onderweg tegenkomt. De beweging vindt haar oorsprong in de slow movement, die in de jaren tachtig ontstond met de oprichting van de Italiaanse Slow Food-beweging. Daaruit groeiden later ook initiatieven als Cittaslow (langzame steden), slow living en slow travelling. Ze hebben één gedachte gemeen: kwaliteit gaat boven snelheid.

Hoewel de term steeds bekender wordt, noemt niet iedere wandelaar of fietser zichzelf een slow traveller. Voor velen is het simpelweg een manier om bewuster te reizen en met meer aandacht naar de omgeving te kijken.

Wist je dat?
Via het Belgische platform Welcome to my Garden stellen inmiddels duizenden mensen in Europa gratis een stukje tuin beschikbaar aan wandelaars en fietsers die met een kleine tent reizen. Zo kunnen reizigers op een eenvoudige manier langere afstanden afleggen én onderweg nieuwe mensen ontmoeten.