Tien onderscheidingen, waarvan één ‘weiger-lintje’

Dit jaar ontstond er een heleboel commotie rondom de traditionele lintjesregen. Minister Faber van Asiel en Migratie weigerde de voordracht te tekenen voor een koninklijke onderscheiding voor vijf vrijwilligers in Nederland, die zich hebben ingezet voor asielzoekers. Waardering voor hun inzet paste niet in haar ‘strengste asielbeleid ooit’.

Een van deze vijf 'weiger-lintjes' is Ton Kerst, die als vrijwilliger in vele functies betrokken is geweest bij het COA en sinds 2006 bestuurslid en vrijwilliger is bij de stichting Noodopvang Dakloze Asielzoekers Borne. Dankzij een handtekening van premier Schoof en minister Uitermark, die de voordracht wél ondertekenden, kreeg Ton Kerst vandaag toch zijn lintje – onder grote landelijke media-aandacht.
 

Tien gedecoreerden, maar liefst drie Ridders

Zowel burgemeester Jan Pierik als Ton Kerst wilden niet te veel woorden vuilmaken aan de hele ‘lintjesaffaire’ en de feestelijke dag niet nodeloos politiek maken. Wat hen betreft moest het vandaag vooral gaan om álle tien gedecoreerden, die samen een zeer indrukwekkende lijst van verdiensten voor de samenleving hebben.
 

Naast Ton Kerst kregen Arnoud Bartelink, Ferdie Busschers, Bert Platvoet, Ria Rijgwaart-Schabbink, Rein Timpers en Berti Velthuis de versierselen opgespeld die horen bij de onderscheiding tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. Helga van den Berg, Hans Mulder en Marianne Stevelink werden zelfs benoemd tot Ridder.
 

Op de pagina Lintjesregen 2025 lees je meer over de achtergronden van de gedecoreerden en op basis waarvan zij de onderscheiding hebben ontvangen.

In zijn welkomstwoord zei Jan Pierik de koninklijke onderscheidingen te beschouwen als meer dan een persoonlijke erkenning en eer. “Elke voordracht komt vanuit de samenleving: vanuit de buurt, de kerk of de sportvereniging. Ván Nederlanders, vóór Nederlanders. Elk lintje vertelt een verhaal over de samenleving – over een maatschappij waarin mensen voor elkaar klaarstaan, elkaars inzet waarderen en het goede in de ander zien.”
 

Verrast en ontroerd

De meeste gedecoreerden beseften pas bij aankomst in het Kulturhus dat zij zélf het middelpunt van de aandacht zouden zijn tijdens deze huldiging. Ze dachten er te zijn voor een familielid of kennis die een lintje zou krijgen, of gingen ervan uit dat ze een afspraak hadden in het Kulturhus – zonder überhaupt te beseffen dat vandaag uitgerekend de lintjesregen plaatsvond. Verrast en ontroerd waren ze zonder uitzondering. Berti Velthuis kreeg het er niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk warm van. Hij was vanmorgen opgestaan in de veronderstelling dat hij een ballonvaart zou maken en had zich daar ook op gekleed. Het hemd met lange mouwen bleek in het drukke Kulturhus al snel iets te veel van het goede.
 

Maar liefst drie Ridders

Drie van hen vielen even later in de theaterzaal – zo mogelijk – nog een keer van hun stoel, toen bleek dat ze zelfs benoemd werden tot Ridder. Die eer viel onder meer te beurt aan Helga van den Berg. In 2003 nam zij het initiatief voor de Tuinkamer, een kleinschalige dagbesteding. In eerste instantie bij haar thuis in de serre, later in het Theaterhoes in Hertme. Een succesvol initiatief, mede dankzij de tomeloze inzet van Helga, haar gezin en de vele vrijwilligers die zich voor de Tuinkamer inzetten.
 

Ook Hans Mulder viel de grote eer van benoeming tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau ten deel. Zijn lijst van verdiensten is schier oneindig. Zo is hij al jaren betrokken bij activiteiten voor de cliënten van Aveleijn, zoals Aveleijn Got Talent en de Sinterklaasshows. Theater en film lopen als een rode draad door zijn vrijwilligerscarrière. Onlangs nog maakte hij samen met Jan Kolner de film Een band voor het Leven – een oorlogsfilm die ook op scholen wordt vertoond. “Ik blijf toch een leraar in hart en nieren,” zei Mulder in zijn dankwoord. Hij had dan ook een boodschap voor de jeugd: “Heb aandacht voor elkaar, maak vrienden en pest elkaar niet. Jullie zijn de toekomst!”
 

Passie kan ook Marianne Stevelink, de derde Ridder in het gezelschap, zeker niet worden ontzegd. “Ik kom op voor gerechtigheid, daar zal ik altijd voor strijden,” is haar motto. Dat doet ze onder andere door te vechten voor inclusiviteit via haar Stichting Ervaringsdeskundigen Handicap Borne. “Zeer zichtbaar in de samenleving en met veel vastberadenheid,” roemde Pierik haar tomeloze inzet. “Met je handicap weet je je grenzen eindeloos te verleggen.” Marianne zelf beantwoordde de complimenten met een kwinkslag door te zeggen: “Zo zijn we weer een stap verder met inclusie. Iemand met een beperking kan ook een lintje krijgen!”
 

Feestelijk

Een luidkeels meegezongen couplet van het Wilhelmus vormde het slot van de officiële ceremonie, waarna er nog een feestelijk samenzijn was in de foyer van het Kulturhus. Daar namen alle decorandi – deels nog steeds beduusd – de felicitaties van familie en vrienden dankbaar in ontvangst.
 

Johan Meijer sprak na afloop met alle tien gedecoreerden. De video-opnames volgen binnenkort. Hieronder alvast een korte impressie van de feestelijke dag. (AJ/KDS/RH/JM/JW)

Lintjesregen 2025