Fabelachtige passiespelen in Hertme

De première van De Strijd-Passiespelen zit erop. In een sfeervol decor trotseerden de bijna 200 spelers en een zo goed als volgepakt Openluchttheater de ijzige temperaturen van deze bijzondere vrijdagavond in Hertme. En op een korte stroomstoring na oogde de avond als een uiterst geoliede machine die geen moment verveelde. Er werd fabelachtig goed geacteerd en gezongen, de muziek was meeslepend en de entourage uitmuntend.

Al rond de klok van zes legde de werkgroep, die verantwoordelijk is voor het tot stand komen van deze passiespelen, bloemen bij het graf van de oude pastoor Veeger. Hij was immers ooit de grondlegger van de passiespelen in Hertme en men vond het een goede gedachte de geestelijk vader van het spektakel, want zo mogen deze spelen gerust worden genoemd, een passend eerbetoon te geven.

Moderner met meer diepgang

Maar daarna begon het om kwart over acht toch echt. De verwachtingen waren hooggespannen. In de voorbeschouwingen werd immers gezegd dat het anders dan anders zou worden. Iets moderner ook, met meer diepgang over de strijd die voortdurend tussen de verschillende kampen werd gevoerd. En anders werd het. Het decor was op een perfecte manier uitgelicht en het spel voltrok zich over de volle breedte van het in zand gehulde ‘podium’. Het waren allemaal toneelstukjes en fragmenten op zich, die zich harmonieus in het totale lijdensverhaal voegden. Met geiten, een ezel, duiven, een paard en vuurspuwers, met soldaten, apostelen, hogepriesters en farizeeën. Én met twee vertellers die in hagelwitte outfits vertelden wat er gaande was en voortdurend de brug naar het heden sloegen.

Én natuurlijk met een hoofdrol voor Jezus, gespeeld door Jeff Benjamins. Want zonder de anderen tekort te willen doen, wist hij op een sublieme wijze het lijden en sterven te vertolken. Indrukwekkend was zijn kwaadheid over het verkwanselen van de tempel, zijn veroordeling door de hogepriesters, de geseling die hij onderging en het sterven aan het kruis. Vaak kwamen de bezoekers ogen en oren tekort en bleef het muisstil op de houten bankjes, waar de mensen zich in dekens hadden gehuld om enigszins warm te blijven.

Klaterend applaus

Ruim drie uur later was het voorbij en een klaterend applaus steeg op. Het voelde als een warme deken voor al diegenen die zich maandenlang hebben ingezet om de passiespelen 2019 nieuw elan te geven. Er was slechts één conclusie mogelijk: ze zijn met verve geslaagd. De Strijd-Passiespelen is een voorstelling geworden, waarop alle medewerkers meer dan trots mogen zijn en waarin het publiek de komende zes voorstellingen de grote winnaar zal blijken. (RH/BM)