Peace and harmony in Hertme

Voor de vele honderden ‘oudere jongeren’ die het legendarische Woodstock festival in 1969 hebben meegemaakt, leek de tijdmachine zaterdagavond in Hertme even een fabelachtige stap terug te doen. Maar ook voor hen die hét muziekfestival van toen slechts van horen zeggen hebben, bleek Woodstock the story XXL in het Openluchttheater in Hertme de ultieme belevenis. Met een volledig uitverkocht theater, een entourage die sterke herinneringen opriep aan die zomer van 1969 én een meer dan perfecte show was het in het kerkdorp allemaal peace and harmony dat een volle avond lang de klok sloeg.

Niks moet en (bijna) alles mag

De vele bezoekers kwamen van heinde en verre om nog eens een avondje terug te gaan in de tijd. Niet zelden uitgedost met bloemen in het haar, de ronde ‘John Lennon brilletjes’, bloemetjesgewaden of andere attributen wilden ze het allemaal nog ééntje keer meemaken. Die unieke momenten van dat driedaagse festival van toen, met een wanhopige en chaotische organisatie, de stromende regen, de fantastische muziek van hun idolen èn bovenal… de relaxte sfeer van lekker genieten, niks moet en (bijna) alles mag.

Ze kregen vanavond hoegenaamd alles weer voorgeschoteld, want op de rammelende organisatie van toen na, die zaterdagavond ronduit wél vlekkeloos was, viel de regen inderdaad even weer met bakken uit de lucht, klonk de muziek nog als vanouds en vermaakte ieder zich in of rond het theater opperbest. De zitzakken waren voortdurend bezet, in en rond de drank- en eetstandjes werd genoten van elkaar, een enkeling speelde op een meegebrachte gitaar en een ander was volledig in zichzelf gekeerd en beleefde zijn of haar eigen feestje. Net als toen…

Legendarische momenten

Ook op het grote podium zelf was het genieten. Nadat André Manuel wat aarzelend en moeizaam op gang kwam in het voorprogramma, was het rond een uur of acht dat de ‘hoofdact’ van de avond begon. Met een verhalende introductie over die legendarische momenten van vijftig jaar geleden, die even later kracht werden bijgezet door de nummers die iedereen nog feilloos kon meezingen.

Hoe mooi klonk het massaal meegezongen ‘We shall overcome’ en het virtuoos op de elektrische gitaar gespeelde Amerikaanse volkslied waarin Jimi Hendrix ooit de oorlogsgeluiden van Vietnam verwerkte? Om nog maar te zwijgen over het dertigkoppige gelegenheidsorkest en de liveband, die de muziek van Melanie, Santana en Creedence Clearwater Revival en vele anderen opnieuw tot leven brachten. De voortdurende filmbeelden van het ‘echte’ Woodstock, die achter het podium werden vertoond, deden de rest.

Woodstock leeft nog steeds, dat werd vanavond in Hertme wel duidelijk. Voor alle vijftig- en zestigplussers, maar ook voor de jongere generatie bleek de muziek en de sfeer van toen nog steeds springlevend. “Stop Vietnam” was een welgemeende hartenkreet van een van de bezoekers bij het verlaten van het festivalterrein. De tijd stond zaterdagavond even stil. Morgen is er weer een nieuwe dag, al zal menigeen nog lang op die onvergetelijke zaterdagavond in Hertme kunnen teren. (AJ/BM)