Geen bloemen in het haar voor Rosa

Morgen is het Pinksteren. Dé dag in Borne waarop, geheel volgens de traditie, uit ‘alle hoeken en gaten’ in het dorp de Pinksterbruidjes tevoorschijn komen om vervolgens rond de klok van één onder de grote Pinksterkroon op het Dorsetplein te gaan dansen. Tenminste… zo was het de bedoeling. Maar dit jaar is het allemaal anders. Geen Rosa, geen bloemen op de hoed. Niets van dat alles, want het virus blijft ons dagelijks leven nog even beheersen. Zelfs als het om jarenlange tradities gaat.

Toch zal menig moeder- en meisjeshart morgen weer even sneller kloppen. Onwillekeurig zullen ze terugdenken hoe ze ooit zelf in een witte bruidsjurk hun onwennige pasjes maakten en luid zingend hand-in-hand het plein op kwamen, wetend dat hun trotse ouders als de meest trouwe fans aan de rand van het plein het spektakel en hun dochter volgden. Vaak onder een stralende voorjaarszon, een enkele keer gestoken in felgekleurde regencapejes.

En over het weer gesproken: ook morgen wordt het fraai. Net zoals bij al die andere -ook afgelaste- evenementen die inmiddels achter ons liggen. Want of het nu Borne 75 jaar bevrijd was, de Palmpasenoptocht, het Paasvuur, Borne op z’n Best, Konings- of Bevrijdingsdag… aan de weersomstandigheden had het in elk geval niet gelegen. Maar ja, laten we ons daarom maar vasthouden aan de laatste regels van het Rosa-lied: ‘Geef wat, hou wat, volgend jaar is er weer wat’. (BM)