Voor Ria en Maria is het aftellen begonnen

Donderdag komt er een einde aan de onderwijsloopbaan van juf Ria Holtkamp en juf Maria Verheijen. Tientallen jaren draaiden ze - met een onuitputtelijke liefde voor hun vak - mee in het basisonderwijs. Hoe het afscheid er precies gaat uitzien blijft voor hen vooralsnog een verrassing, maar dat het bijzonder wordt in Hertme staat wel vast. De leerlingen, leerkrachten én ouders van de St Aegidiusschool, de school waar ze zoveel jaar met evenzoveel plezier werkten, hebben in elk geval het plan er een onvergetelijke dag van te maken.

‘Dus veel animo? Nee!’

Een terugblik met beiden is er een, waarin blijdschap, emotie, realisme en berusting vechten om voorrang. Neem Ria die ooit met invallen begon in Almelo, zich tien jaar lang terugtrok om kinderen te krijgen en hun opvoeding op de eerste plaats te laten komen, om daarna in Bentelo de draad weer op te pakken. “Ja, daar heb ik 19 jaar met heel veel plezier voor de klas gestaan”, vertelt ze. Totdat de mobiliteitsregeling haar raakte en - zeer tegen haar zin - werd overgeplaatst naar Hertme. “Eigenlijk had ik nog nooit van Hertme gehoord. Dus veel animo? Nee!” Na een half jaar was het leed echter geleden en ging ze er zich meer dan thuis voelen. “Dat is inmiddels zo’n 9 jaar geleden en ik kan zeggen dat ik hier heel blij en gelukkig ben geworden. Helaas is mijn man twee jaar geleden overleden. Heel jammer, ik had me mijn pensioen iets anders voorgesteld.”

Het verhaal van Maria begon 43 jaar geleden in Didam, waar ze haar juf-zijn begon. Daarna werd het Weerselo om vervolgens neer te strijken in Hertme. Na negen jaar vond ze het welletjes. Ze wilde ‘meer van de wereld’ zien en belandde aan ’t Oldhof in Borne, een school in opbouw. Tien jaar hield ze het er vol; een ongeluk in 2017 maakte dat ze de drukte moest loslaten. Daarop keerde ze terug naar Hertme om er met een onverminderd plezier haar kennis op de kleinere lesgroepen over te kunnen brengen.

Niet altijd maar ‘gewoon leuk’

Het terugkijken vormt voor beiden, naast het elementaire plezier dat ze met hun leerlingen beleefden, ook de nuchtere constatering dat er in de loop der jaren heel veel is veranderd. “Maar laten we eerlijk zijn”, aldus Maria, “de wereld is veranderd en dus verandert het onderwijs natuurlijk mee. Zo zijn de kinderen, maar vooral ook de ouders, veel mondiger geworden. Elke ouder denkt dat zijn of haar kind dé prins of hét prinsesje is. Daar moet je mee om kunnen gaan, al wordt het er daardoor niet altijd makkelijker op.” En Ria: “Écht concentreren is voor de kinderen steeds moeilijker geworden. Ze krijgen voortdurend veel te veel prikkels; of het nu hun mobieltje is, de tv of wat dan ook.” Dat het onderwijs niet altijd maar ‘gewoon leuk’ kan zijn, staat voor beiden vast. “Er moet immers ook worden gewerkt”, klinkt het in koor.

Desondanks kijken de bijna ex-juffen terug op een prachtige loopbaan, die van louter hoogtepunten aan elkaar hing. “Natuurlijk waren er ook wel mindere momenten”, vertelt Maria. “Zo herinner ik me een heel zwaar jaar met een moeilijke groep leerlingen waar ik de handen vol aan had. En ook verongelukte op enig moment een kind uit mijn klas. Dat is heftig.” Ria noemt vooral de coronaperiode als een lastige tijd. “Het was de periode dat mijn man overleed en bovendien vond ik het digitaal lesgeven heel vervelend. Maar voor het overige… een prachttijd!”

Vooruitkijkend hopen beiden dat ze herinnerd zullen worden als een juf waar het fijn was in de klas, waar altijd een goede sfeer heerste en waar het kind vooral zichzelf kon zijn. En niet in het minst: waar ze de normen en waarden meekregen die ze in de rest van hun leven van pas zullen komen. (BM)