Nog één keer reünie op de Oldhofschool

Nog even, en dan klinken er geen kindervoetjes meer op de gangen van de Oldhofschool. De nieuwbouw aan de Anemoon is immers bijna klaar, en de leerlingen van de Jan Ligthart en de Oldhof verhuizen aan het eind van dit jaar samen naar het spiksplinternieuwe gebouw dat de naam Letteborg heeft gekregen. Na bijna vijftig jaar wordt het stil aan de Dingeldeinstraat.

Reünie van oud-leerkrachten

De nieuwbouw brengt vreugde — eindelijk, na jaren van plannen en wachten — maar ook een vleugje weemoed. Deze zaterdag verzamelden oud-leerkrachten zich om herinneringen op te halen aan de warme, levendige tijd die ze samen beleefden op de Oldhof. “Nu is het gebouw er nog, en kunnen we nog één keer een reünie houden,” vertelt oud-docent Maria Verheijen.

Oude T-shirts en tasjes, met de straks verdwenen schoolnaam erop, kregen een tweede leven: ze werden verknipt tot vlaggetjes en kleurrijke versieringen. Zo’n veertigtal oud-leerkrachten en oud-directeuren vulden de lokalen opnieuw met gelach, verhalen en een vleugje melancholie.

'Een echte familieschool'

“We hebben hier zulke mooie jaren gehad,” zegt een van hen. “Het was een echte familieschool, met een ongedwongen sfeer en ouders die overal bij betrokken waren.” Legendarisch waren de Oldhofdagen, vol spel en buurtplezier. Ook het onderwijs was vooruitstrevend: “We hadden een ‘open-deurenbeleid’ — letterlijk. De deuren van de klaslokalen mochten niet dicht. Voor die tijd was dat revolutionair, maar het paste precies bij de open sfeer van de school.”

De tijdcapsule in de cirkel

Bij de bouw van de Oldhof werd destijds een cirkel op het schoolplein neergezet — een symbool van verbondenheid. Ergens in die cirkel ligt een buis verborgen, gevuld met verhalen en dromen van leerlingen van toen. Die zou pas na vijftig jaar geopend mogen worden. Dat jubileum haalt de school nét niet, maar wie weet... misschien komt de buis straks bij de verhuizing weer boven water, als stille getuige van een halve eeuw Oldhofgeest.

Als straks de laatste dozen zijn ingepakt en het plein leeg is, blijft er iets hangen in de lucht — een echo van stemmen, van kinderlachjes en liedjes. Want al verhuist de school, de herinneringen blijven. Ze trekken mee, in het hart van iedereen die ooit deel uitmaakte van de Oldhoffamilie. (RH/AJ)